Brexit w pytaniach i odpowiedziach, vol 3Previous Article
Jak wykorzystać słoneczne dni w NI?Next Article
Aktualności
  • PSS Belfast: 10 lat minęło jak jeden dzień…Pierwsza Polska Szkoła Sobotnia w Belfaście świętowała 2 czerwca 2018 Jubileusz 10-lecia . Tak podniosłą uroczystość zaszczycili swoją obecnością znamienici goście: The Lord Lieutenant of the Co Borough of Belfast, [...]
  • PSS Portadown: Żywe Lekcje HistoriiPodczas zajęć z historii Polski odwiedzili wirtualnie dom Mikołaja Kopernika i poznali miasto, z którego pochodził. Podczas wirtualnych wycieczek nasi uczniowie odwiedzili także Żywe Muzeum Piernika w Toruniu, Zamek i [...]
  • Portadown: Dzień Ziemi w Polskiej SzkoleJak co roku od wielu już lat uczniowie PSS im Janusza Korczaka w Portadown świętują Dni Ziemi włączając się w lokalny projekt ABC Council „Clean the World” oraz ,,Adopt the [...]

Magazyn dla Dorosłych i Dzieci w Irlandii Północnej – zapraszamy do lektury!

Weather Report ,
0°C

Psie szczepienia

Interlinia+- AWielkość czcionki+- Wydrukuj artykuł
Psie szczepienia

Pieski to nie tylko uciecha i zabawa, ale również obowiązek, nie tylko dotyczy on wychodzenia na spacery i odpowiedniego żywienia pupila, ale także szczepień ochronnych. Szczepienia psa można rozpocząć w wieku ośmiu tygodni. W Irlandii Północnej dostępne są szczepienia na różne psie choroby, które przedstawiamy poniżej.

Parwowiroza (ang. parvovirus), inaczej psi tyfus

Parwowiroza to zakaźna, zaraźliwa choroba atakująca głównie psy młode, do szóstego miesiąca życia. Niekiedy może również dotyczyć psów dorosłych, w szczególności niezaszczepionych. Charakteryzuje się silną, wyniszczającą biegunką, czasami z domieszką krwi, wymiotami, bolesnością powłok brzusznych, gorączką i objawami ogólnymi o różnym stopniu nasilenia. Choroba może mieć różny przebieg w zależności od szczepu wirusa, kondycji zwierzęcia i od jego wieku. Przyjmuje się, że psy dorosłe przechodzą parwowirozę w zasadzie bezobjawowo.

W leczeniu stosuje się przede wszystkim nawadnianie poprzez wlew kroplowy roztworów glukozy i płynów wieloelektrolitowych, antybiotykoterapię, by uniknąć włączenia się w proces chorobowy bakterii, podaje się preparaty wzmacniające oraz stosuje się surowicę przeciwko parwowirusowi psiemu. Wdrożona terapia w większości przypadków skutkuje wyleczeniem, choć śmiertelność przy tej chorobie jest i tak stosunkowo duża, nawet mimo podjęcia czynności lekarskich. Najskuteczniejszą formą walki z tą chorobą jest szczepienie zwierzęcia. Szczególnie ważne jest zaszczepienie niesterylizowanych suk, gdyż matka przekaże wówczas ciała odpornościowe swoim młodym.

Kaszel hodowlany / kenelowy (ang. canine / kennel cough)

Kaszel kenelowy u psa to groźna i bardzo zaraźliwa choroba, której ofiarą może paść każdy pies niezależnie od wieku. Zarażenie następuje poprzez bezpośredni kontakt z chorym zwierzęciem, a także drogą kropelkową. Miejscami wysokiego ryzyka, w których możliwość zakażenia jest szczególnie wysoka, są wszelkiego rodzaju wystawy, schroniska, psie giełdy czy też hodowle. Wystarczy niewielki wysięk z nosa chorego zwierzęcia, aby drugi czworonóg uległ zakażeniu.

Do głównych objawów zaliczamy wysoką gorączkę (dochodzącą do 40 stopni), suchy kaszel, zapalenie migdałków i oskrzeli, pojawienie się wodnistej lub ropnej wydzieliny z nosa, kaszel, spienione wymioty, biegunki. Choroba może rozwijać się w sposób dwutorowy. Jej lżejsza odmiana ustępuje zazwyczaj po dwóch tygodniach. Cięższa prowadzi do poważnych powikłań i daleko posuniętej degradacji układu oddechowego. Powikłania chorobowe mogą skutkować pojawieniem się przewlekłego zapalenia oskrzeli, które objawia się poprzez długotrwały kaszel i prowadzi do stałej niewydolności układu oddechowego. Pomimo, że śmiertelność przy tymże schorzeniu jest niska, nie należy zapominać, że zawsze istnieje takie ryzyko.

Jeśli masz zamiar zabierać psa na szkolenia, oddawać go do psiego hotelu lub socjalizować go z różnymi psami, zalecana jest szczepionka zapobiegająca chorobie. Wystarczy w wieku ośmiu tygodni zaszczepić szczenię, a następnie powtórzyć zabieg po osiągnięciu przez nie dwunastego tygodnia życia. Szczepienia należy wykonywać co roku.

Nosówka (ang. distemper)

Przyczyną choroby jest wirus nosówki z rodziny Paramyxoviride. Pomimo szczepień ochronnych choroba ta nadal powszechnie występuje u psów. Zakażony pies wydala wirus ze wszystkimi wydzielinami i wydalinami np. mocz, ślina, wypływ z nosa, z worka spojówkowego. Zakażenie może być drogą pośrednią (buty, ręce, ubranie), i drogą bezpośrednią (kontakt z innym psem).

Objawy są różne w zależności od rodzaju choroby.

NOSÓWKA NIEŻYTOWA: wzrost temperatury, spadek apetytu, osowiałość, zapalenie spojówek, biegunka, potem następuje okres poprawy i spadku temperatury, a po nim kolejny wzrost ciepłoty wewnętrznej i pogorszenie stanu ogólnego – występuje wypływ ropny z worka spojówkowego i wypływ ropny z nosa, brak apetytu.

W konsekwencji często przechodzi w POSTAĆ ODDECHOWĄ – zapalenie oskrzeli, odoskrzelowe zapalenie płuc.

POSTAĆ JELITOWA- wymioty, biegunka a co za tym idzie odwodnienie i wychudzenie. Jeśli w tym czasie zachodzi wymiana zębów z mlecznych na stałe dochodzi do uszkodzeni szkliwa co powoduje jego brązowe zabarwienie.

POSTAĆ OCZNA – owrzodzenie rogówki, perforacja rogówki, zapalenie tęczówki, zmiany w siatkówce.

POSTAĆ SKÓRNA – krostki i pęcherzyki na skórze brzucha, wewnętrznej stronie ud, na małżowinach usznych i innych słabo owłosionych częściach ciała.

CHOROBA TWARDEJ ŁAPY – hiperkeratoza opuszek palcowych i lusterka nosa, która pojawia się po kilku tygodniach choroby.

POSTAĆ NERWOWA – występuje z innymi postaciami nosówki lub może wystąpić bez poprzedzających objawów wskazujących na nosówkę lub zaczyna się po okresie wyzdrowienia z postaci nieżytowej nosówki. Objawami są różnego rodzaju niezborności, niedowłady, porażenia, drżenia mięśniowe, skurcze toniczno-kloniczne, a w końcowym etapie padaczka.

Zakaźne zapalenie wątroby psów / choroba Rubartha (ang. infectious hepatitis)

Choroba Rubartha to zakaźna choroba wirusowa. Źródłem zakażenia psy chore i bezobjawowi nosiciele. Wydalają wirusa ze śliną, moczem i kałem. Do zakażenia może dojść drogą pokarmową lub kropelkową. Wirus początkowo mnoży się w migdałkach i węzłach chłonnych, a następnie wraz z krwią dostaje się do komórek wątroby i śródbłonka naczyń krwionośnych. Należy pamiętać, że psy, które przeszły chorobę i wyzdrowiały, mogą rozsiewać wirusa z moczem nawet 6-9 miesięcy po ustąpieniu choroby. Wirus CAV-1 został także stwierdzony w pchłach, więc one także mogą być źródłem zakażenia.

Chorobę Rubartha można podejrzewać u każdego młodego i nieszczepionego psa, u którego wystąpiły takie objawy, jak gorączka i zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Weterynarz może wykonać badania krwi oraz moczu, które pomogą w postawieniu prawidłowej diagnozy. Leczenie polega na złagodzeniu objawów choroby, zapobieganiu infekcjom wtórnym i pomocy w regeneracji zakażonych narządów. Należy odpowiednio nawadniać psa, podawać mu antybiotyki, leki osłaniające wątrobę, a kiedy to niezbędne, także leki przeciwbólowe, przeciwwymiotne i przeciwbiegunkowe. W przypadku zaburzeń krzepnięcia potrzebne jest przetoczenie osocza krwi.

Aby zapobiec zakaźnemu zapaleniu wątroby psów, należy przeprowadzać regularne szczepienia ochronne. Pierwsze szczepienie szczenięcia przeprowadza się w wieku 8-10 tygodni, kolejne 3-4 tygodnie później. Najczęściej stosuje się szczepionki złożone, które zapobiegają również innym chorobą zakaźnym (nosówka, parwowiroza itp.).

Leptospiroza (ang. Leptospirosis)

Leptospiroza jest to choroba bakteryjna wywoływana, przez spiralne krętki z rodziny Leptospira. Ze względu na fakt, iż choroba ta ujawniła się podczas wystawy psów w Stuttgarcie, przez długi czas określana była mianem choroby stuttgarckiej.

Leptospiroza u psa jest przenoszona przez mocz zakażonego zwierzęcia i jest zaraźliwa przez cały okres pozostawania substancji w postaci płynnej. Pomimo, że głównymi nosicielami choroby są szczury, myszy i krety to inne zwierzęta również mogą stać się gospodarzami wtórnymi (mowa przede wszystkim o psach, jeleniach, zającach, jeżach, krowach, owcach, szopach). Psy mogą zarazić się na skutek zlizania moczu zakażonego zwierzęcia z trawy lub gleby, bądź też poprzez napicie się wody z zainfekowanej kałuży. Istnieją doniesienia o „psach domowych”, które nabawiły się tej przykrej dolegliwości na skutek zlizania moczu zakażonych myszy, które weszły do domu. Typy siedlisk niezwykle narażone na akumulację leptospiry to błotniste brzegi rzek, rowów, wąwozów i błotniste tereny przeznaczone na hodowlę zwierząt gospodarskich.

Głównymi objawami leptospirozy u psa są: zapalenie opon mózgowych, skrajne zmęczenie, utrata słuchu, zespół zaburzeń oddechowych, azotemia i martwica kanalików nerkowych, która prowadzi do niewydolności nerek. Leczenie leptospirozy u psa jest stosunkowo skomplikowanym procesem składającym się z dwóch głównych elementów: tłumienia czynnika sprawczego i zwalczania ewentualnych powikłań. Terapia opiera się zazwyczaj na podawaniu dwóch leków: penicyliny i doksycykliny. Penicylina niweluje zakażenie krwi u zwierząt, zaś doksycyklina jest używana w celu wyeliminowania nosiciela.

foto: wagpets.com

0 komentarzy

Brak komentarzy Artykuł nie był jeszcze komentowany

Dodaj komentarz

Jako pierwszy Dodaj komentarz !

Only registered users can comment.

Inne_Poradnik

Co to jest Universal Credit?

Co to jest Universal Credit?   0

Universal Credit jest nowym rodzajem świadczenia, które zastąpi Child Tax Credit, Housing Benefit, Income-related Employment and Support Allowance, Income-based Jobseeker's Allowance, Income Support oraz Working Tax Credit. Universal credit przysługuje osobom, [...]

Panel użytkownika

Aktualne wydanie Naszego Expressu

Zapisz się do naszego newslettera!

Banner
Banner
Banner
Banner

Znajdź nas na Facebook’u

error: Zawartość strony jest chroniona!