Po polsku czy nie?Previous Article
Belfast w pierwszej dziesiątce!Next Article
Aktualności
  • Wycieczka do Gdańska – Klub Fotograficzny WestcourtZ ogromną przyjemnością przedstawiamy wybrane zdjęcia zrobione podczas naszej wycieczki do pięknego Gdańska w lutym 2018. Członkowie naszego klubu pojechali do Gdańska w ramach corocznego programu zdobywania wiedzy na temat [...]
  • Wycieczkowo we Wrocławiu! PSS BelfastDwanaścioro dzieci w wieku 9-15 lat wybrało się na wycieczkę do Wrocławia zorganizowana przez Polską Szkołę Sobotnią w Belfaście. Emocji było co niemiara. Było gorrrącooo! Ale 30-stostopniowy upał nie przeszkodził [...]
  • Strażackie emocje w PSS Belfast"Płonące" emocje i "żarliwe" wrażenia mógł ugasić tylko strażak Michał wraz z brygadą z White Watch, Central podczas wizyty w PSS Belfast. Wszyscy uczniowie oraz nauczyciele mieli okazję poznać tajniki [...]

Magazyn dla Dorosłych i Dzieci w Irlandii Północnej – zapraszamy do lektury!

Weather Report ,
0°C

Taniec jest fenomenem!

Interlinia+- AWielkość czcionki+- Wydrukuj artykuł
Taniec jest fenomenem!

„…Taniec nie tylko bawi, ale daje pożytek, kształci i uczy. Oswajając nas z widokiem pięknych form i roztaczając przed nami świat czarujących dźwięków, łączy harmonijne piękno duchowe i piękno cielesne, i w ten sposób rozwija i kształci nasz smak.” – Lukian z Samosate, Dialog w tańcu, II w. n.e.

 

Taniec jest najstarszą formą działalności kulturowej człowieka. W czasach najdawniejszych człowiek rodził się i umierał w asyście tańca, mężczyźni tańczyli idąc do walki, a kobiety wspomagały tańcem trud dnia codziennego. Taniec był wyrazem radości i smutku, cierpienia i miłości, bólu i stanu zadowolenia. Na przestrzeni tysiącleci taniec zmieniał się wielokrotnie. Na świecie wielkim powodzeniem cieszą się ludowe tańce i pieśni różnych krajów. Tańce ludowe są wyrazem twórczości ludu i stanowią element kultury narodowej. Prawie każdy kraj i region mają swój własny taniec. W Grecji mamy Grek Zorbę, w Hiszpanii i Ameryce Południowej króluje salsa i inne tańce latynoskie, a Polskie tańce ludowe to przede wszystkim: polonez, mazur, krakowiak, kujawiak i oberek.

 

POLONEZ

 

Polonez – znany w muzyce ludowej jako chodzony lub równy, zwany dawniej: wolny, wielki, okrągły, okulak, polski, pieszy, chmielowy, starodawny, staroświecki, jest bardzo znanym tańcem. Polonez, jak każdy inny taniec, przechodził różne przeobrażenia. Prawdopodobnym jego pierwowzorem był prosty korowód par, oparty na zwykłym kroku chodzonym i wykonywany był z towarzyszeniem śpiewu. Wiązał się najczęściej z ceremonialna częścią obrzędu weselnego. Był tańcem poważnym, dostojnym. Zaczynała go i prowadziła para „najznakomitsza”. Za nią szły godnie, posuwiście inne pary. Długi korowód par we wspaniałych narodowych strojach podążał za idącym na czele, to w krąg, to po liniach kolisto – esowatych, jak olbrzymi, wielobarwny, wijący się wąż.

 

Kolumna tancerzy sunie wokół sali, zmienia kierunek. Pary przewijają się pod wzniesionymi rękami innych par. Pochód par przekształca się w czwórki, a następnie w ósemki. Ósemki łączą ręce w koła. Przeplatają się w łańcuch. Partner i partnerka krążą dookoła siebie.

 

MAZUR

 

Nazwę tańca utworzono od nazwy ziemi – Mazowsza, gdzie najprawdopodobniej się zrodził, a w każdym razie najpowszechniej występował jego ludowy pierwowzór – mazurek. Powstał przypuszczalnie ze wstępu do oberka, tj. z biegu parami dookoła izby i występował pod różnymi nazwami jak: wyrwos, goniony, szumny, gniewus, itd.

 

Mazur jest tańcem reprezentacyjnym. Ma on wszystkie znamiona polskich tańców ludowych. Mazur jest tańcem gromadnym, zespołowym. Figury w mazurze nie były z góry ustalone i ułożone w obowiązującym porządku. Rozwijały się i wiązały jedna z drugą swobodnie, według pomysłu wodzireja, który mógł improwizować cały przebieg tańca, wespół z innymi parami komponując żywiołowo, za każdym razem inaczej. Krzyże, młyńce, dwa rzędy ku sobie tańczące, odbijany, zwodzony, wybierany i wiele innych figur łączono różnie, tworząc rozmaite układy tańca w zależności od liczby uczestniczących w nim par. W mazurze niewiasty tańczyły lekko, zwiewnie, bez przytupów. Były jakby dekoracją i zarazem stroną podziwiającą, popisy mężczyzn.

 

KRAKOWIAK

 

Według dziewiętnastowiecznych autorów, krakowiak jest „drugim co do starszeństwa tańcem po polonezie”. Nazwy tej nie nadał mu lud podkrakowski. Pod względem oryginalności formy krakowiak jest bez wątpienia jednym z najwybitniejszych tańców w Polsce. Jest on tańcem wesołym i szybkim. Tancerze wykonują w tym tańcu kroki zwane galopem i cwałem, podobnie jak w polonezie i mazurze tańczą w korowodzie parami. Kroki taneczne oparte są o podskoki, przeskoki, doskoki, przesunięcia, wymachy, chody, bieg, przytupywania.

 

Krakowiak jest tańcem par tanecznych, które tworzą taneczny zespół. W krakowiaku, jak w żadnym innym polskim tańcu, tancerka dotrzymuje kroku tancerzowi. W muzyce słyszy się tętent koni, wielu autorów powtarza przypuszczenie, że krakowiak był kiedyś tańcem wojennym, tańczonym przez samych mężczyzn. Krakowiaka tańczy się w bogatym i barwnym stroju krakowskim. Jego żywość i radość jaką daje tańczącym sprawia, że każdego porywają swoiste cechy krakowiaka.

 

KUJAWIAK

 

Nazwa kujawiaka pochodząca od nazwy regionu, pojawiła się po raz pierwszy w 1927 roku. Na Kujawach tańce kujawiakowe mają różne nazwy: ksebka (na kseb) – obrót w lewo, odsibka – obrót w prawo), śpiący, gładki, okrągły, niesiony, kolebany i inne. Wyszedł z obyczajów weselnych i zachował w swoich figurach, tematach, układach pierwiastek tańca miłosnego, zalotnego, sentymentalnego. Nastrojowe, rzewne, smętne, liryczne melodie ukształtowały taniec spokojny, choć nie pozbawiony tuszowanego dynamizmu i tonowanej ruchowej akcentacji.

 

Zazwyczaj rozpoczyna się tańcem powolnym, chodzonym, a dopiero potem przechodzi w tzw. „odsib” – taniec obracany, nieco szybszy, który jest właściwym kujawiakiem. Kujawiak jest tańcem pary, która tańczy z zespołem innych par, jednocząc się z nimi poprzez przyśpiewki i wspólne wirowanie w różnych zgodnych kierunkach. Tańczy się go „na okrągło”, „bez zamaszystości” – to znaczy bez kołysania, bez pochyleń tułowia.

 

OBEREK

 

Oberek dopiero przy końcu XIX wieku stał się tańcem różnych warstw społecznych, a więc dość późno, iż pierwsze wzmianki o „obertasie” pochodzą z wieku XVII. Nazwa obertas występuje po raz pierwszy w 1697 r.

 

Jego bardzo szeroki zasięg w kraju sprawił, że nie nadano mu z zewnątrz nazwy od jakiej „ziemi” jak w przypadku krakowiaka, mazura, kujawiaka. Obok nazwy oberek znane były inne określenia tego tańca pochodzenia gwarowego: owijak, zawijacz, okrągły, wyrywas, wykrętacz, drygant, itp. Nazwa oberek wywodzi się od „obwyrtania”, „obertania”, „od obertasa” czyli od obracania się.

 

Charakter tańca zależy od muzyki. Jest to taniec żywy, wirowy, gromadny. Tańczony jest parami, prowadzi w parze mężczyzna i jego rola jest efektowniejsza. Żywiołowość oberka przejawia się skocznością, elastycznością ruchów i różnego rodzaju wymachami, przemachami rąk, itp. Z tańców narodowych oberek jest najżywiej granym i tańczonym tańcem.

 
TAŃCE LUDOWE I ETNICZNE INNYCH KRAJÓW

 

Flamenco – Hiszpania

 

Ojczyzną flamenco jest Hiszpania. U źródeł flamenco leży taniec, śpiew i muzyka andaluzyjskich Cyganów. Taniec łączy w sobie wpływy różnych kultur, ale szczególną uwagę zwracają ruchy rąk charakterystyczne dla tańców hinduskich. Według niektórych źródeł flamenco wywodzi się bezpośrednio z hinduskiego tańca katak. Oba tańce łączy to, że nie polegają na odtwarzaniu sekwencji ruchów, lecz są żywą opowieścią. Flamenco jest bardzo emocjonalnym tańcem, wyraża radość, niepokój, miłość, nienawiść oraz władzę.

 

Tradycyjne stroje nadają całości charakterystyczną oprawę. Mężczyźni ubierają zwykle czarne lub ciemne spodnie i kamizelkę oraz białą koszulę. Buty z obcasami służą do wystukiwania rytmu. Kobiety noszą barwne, szerokie suknie lub spódnice i gorsety z falbanami. Często mają też we włosach wpięty kolorowy kwiat, czasem trzymają też w ręku wachlarz. Te wszystkie elementy kobiecego stroju są intensywnie wykorzystywane podczas tańca.

 
Grek Zorba/Sirtáki – Grecja

 

Sirtáki to popularny grecki taniec pseudoludowy, powstały w 1964 do filmu Grek Zorba. Jest on zbliżony klimatem i choreografią do greckich tańców ludowych. Taniec ten to połączenie szybkiej i wolnej wersji tańca hasapiko (grec. Hasápikos, Chasápikos). Nazywany jest też tańcem Zorby lub po prostu Zorbą. Sirtáki, w odróżnieniu od większości greckich tańców ludowych, nie tańczy się w kole, trzymając się za ręce, lecz tancerze (tradycyjnie tylko mężczyźni) tworzą linię, kładąc ręce na ramiona sąsiada. Współcześnie Sirtáki jest atrakcją regionalną, graną w tawernach lub dla turystów na tzw. wieczorach greckich w hotelach.

 

Taniec odgrywał w życiu Greków ważną rolę. Już w starożytnej Grecji cieszył się on dużym szacunkiem. Platon powiedział: „Śpiewać i tańczyć to być dobrze wykształconym”. W Grecji tańce ludowe są od wieków nierozerwalną częścią życia codziennego. Przekazując je z pokolenia na pokolenie, Grecy podkreślają swoje dziedzictwo oraz wyrażają szacunek dla historii i kultury. Tańce wyrażają tożsamość Greków. Tańcząc ludzie odczuwają radość i mają poczucie bycia razem. Tańce są nieodłącznym elementem zabaw ludowych, rodzinnych uroczystości, świąt narodowych i kościelnych (Panigiri). Tańczy się np. z okazji imienin, wesel, chrzcin, Świąt Wielkanocnych i Nowego Roku, podczas imprez na zakończenie winobrania.

 
Salsa/Rueda – Kuba

 

Salsa to słowo po hiszpańsku oznaczające sos lub smak, co w odniesieniu zarówno do tańca jak i muzyki można łączyć z faktem, że salsa łączy elementy różnych gatunków muzycznych, a w tanecznej kroki wielu innych tańców. Rueda de Casino (także Rueda, Casino Rueda, Salsa Rueda) jest specyficznym sposobem tańczenia salsy kubańskiej. Może brać w niej udział od dwóch do nieograniczonej liczby par ustawionych w okręgu. Taniec polega na wykonywaniu tych samych figur i kroków przez wszystkie pary w odpowiedzi na komendę lidera. Figury tańczy się z partnerem, w większości figur przechodzi się do kolejnej osoby w okregu. Figury mają swoje nazwy lub mogą być oznaczone przez ruchy rąk, co jest przydatne w głośnych miejscach.

 

Drobre kroczki Ruedy powstały najprawdopodobniej w kubańskich więzieniach, gdy więźniowie dla zabicia czasu, zakuci w kajdany na kostkach, próbowali stworzyć własny taniec. Stąd wszystkie ruchy zaprojektowane są tak, by stopy nie oddalały się za bardzo od siebie, a obroty zawsze można było odkręcić. Po latach Rueda rozwinęła się i przestała być kojarzona z tańcem więziennym, mówi się o niej raczej jak o tańcu wolności.

 
Arkany, hopaki i inne kozaki – tańce ukraińskie

 

Taniec ukraiński dzieli się na ludowy i sceniczny. Taniec ludowy to taki, który zachował się w naturalnym środowisku grupy społecznej i może mieć różne odmiany danego ruchu, rytmu czy stroju. Inaczej mówiąc, jest to po prostu forma wyrażania emocji, nastrojów, uczuć i wykonuje się go przede wszystkim dla samego siebie. Taniec sceniczny stosowany jest przez zespoły folklorystyczne. Choreografowie układają fascynujące i trudne choreografie przedstawiające na przykład zmagania – dwóch chłopców, chłopaka z dziewczyną albo tancerza z muzykiem.

 

Arkan to męski, rytualno – bojowy taniec huculski, który miał na celu sprawdzenie siły i wytrzymałości żołnierzy. Arkan tańczy się w zamkniętym kole albo półkolu, czasem trzymając w rękach toporki. Jednym z najbardziej widowiskowych ukraińskich tańców jest Hopak. Jest to męski taniec, wykonywany przez jednego lub kilku tancerzy, którzy zmagają się ze sobą, popisując się swoimi umiejętnościami. Początki hopaka wzięły się od kozaków i często wykorzystuje się w nim bojowe elementy, a nawet szable.

 

 

Oliwia Głowacka, Kaja Szewczyk pod opieką Andrei Dymus

0 komentarzy

Brak komentarzy Artykuł nie był jeszcze komentowany

Dodaj komentarz

Jako pierwszy Dodaj komentarz !

Only registered users can comment.

Artykuły

Paweł Pawlikowski otrzymał Złotą Palmę w Cannes

Paweł Pawlikowski otrzymał Złotą Palmę w Cannes   0

Paweł Pawlikowski otrzymał nagrodę dla najlepszego reżysera na 71. MFF w Cannes za film „Zimna wojna”. W polsko-francusko-brytyjskiej produkcji wystąpili Joanna Kulig, Tomasz Kot, Agata Kulesza i Borys Szyc. Obraz współtworzy [...]

Panel użytkownika

Aktualne wydanie Naszego Expressu

32372906_1832810557025112_8760833917688217600_n

Zapisz się do naszego newslettera!

Banner
Banner
Banner
Banner

Znajdź nas na Facebook’u

error: Zawartość strony jest chroniona!