Świat Sztuk Walki, część 2Previous Article
GŻEGŻÓŁKA w BelfaścieNext Article
baner-980px-x-90px
Aktualności
  • Polski Konsulat w Belfaście otwarty!16 listopada 2017, dzięki wsparciu ministerstwa Spraw Zagranicznych, powstała pierwsza polska placówka konsularna w Irlandii Północnej, której przewodniczy Konsul Dariusz Adler. Konsul opowiedział nam krótko o konsulacie. Nasz Express: Gdzie znajduje [...]
  • Dzień Babci i Dziadka w PSS Belfast 2018Dzień Babci i Dziadka to niesłychanie ważne święto dla każdego wnuczka. Dzieci mają wtedy okazję do wyrażenia swojej miłości oraz wdzięczności kochanym babciom i dziadkom. Dlatego w Polskiej Sobotniej Szkole w [...]
  • Styczeń w PSU NewryPierwsze zajęcia w Nowym Roku to oczywiście wspomnienia i opowieści o świątecznym, słodkim lenistwie i prezentach. Trudno było wrócić do szkolnej rzeczywistości. Ale było warto! Aktywny styczeń! Grupa maluszków poznała wiersz J. [...]

Magazyn dla Dorosłych i Dzieci w Irlandii Północnej – zapraszamy do lektury!

Zapomniane polskie zwyczaje wielkanocne

Interlinia+- AWielkość czcionki+- Wydrukuj artykuł
Zapomniane polskie zwyczaje wielkanocne

Topienie/Palenie Judasza – święto popularnie niegdyś nazywane Judaszki, odbywało się w Wielką Środę lub Wielki Czwartek. Był to schrystianizowany zwyczaj topienia Marzanny – tak przynajmniej w skrócie można go określić. Zwyczaj polegał na paleniu lub topieniu (stąd sugestie, że jest to schrystianizowany zwyczaj topienia Marzanny) kukły Judasza. Odbywało się to w Wielką Środę lub Wielki czwartek. Kukle przedstawiającej Judasza przywiązywano mieszek z trzydziestoma kawałkami potłuczonego szkła, oznaczającymi trzydzieści srebrników. Potem zrzucano ją z kościelnej wieży, po czym wieszano i okładano kijami. Na koniec palono ją albo wrzucano do wody.

Pogrzeby żuru – Wielkanocą, w Wielki Piątek i w Wielką Sobotę, przed laty na Kujawach i Pomorzu urządzano symboliczne pogrzeby żuru i śledzia, jako rozstanie się z dokuczliwym okresem postu. Pogrzeby żuru przybierały różną formę. Najczęściej wiejscy chłopcy skrywali się z garnkiem żuru za rogiem chałup, w których mieszkały podobające się im dziewczyny, a następnie wybiegali i oblewali zupą drzwi. Często dziewczyny wychodziły umyć pochlapane drzwi, a dla chłopców była to okazja do żartów i zaczepek. Czasami chłopcy do słomianego powrósła, rozwieszonego jak girlanda pomiędzy kominami chałup, przywiązywali garnek z sadzami i popiołem. Gdy ktoś przechodził podbiegali i długimi kijami rozbijali naczynie, a zawartość wysypywała się na nieostrożnego przechodnia. Chłopcy na miejsce rozbitego garnka wieszali inny i czyhali na koleją ofiarę swoich żartów.

Pogrzeby śledzia – Innym symbolem uprzykrzonego postu był śledź. Urządzano pogrzeby śledzia, którego wieszano na drzewach lub wleczono na sznurku przez wieś, a potem go zakopywano. Nieraz do takich ceremonii wykorzystywano szkielet śledzia z głową, czy śledzia wyciętego z tektury lub wystruganego z drewna. Pogrzebowi towarzyszyły różne przyśpiewki. Na przykład w Wielką Sobotę śpiewano: „śledź zabił rzeźnika, świt, świt… będzie mięsko.

Wielkanocne jajo – W ludowych wierzeniach jajo było lekarstwem na chorobę, urok, chroniło przed pożarem, pomagało zdobyć upatrzoną dziewczynę, czy chłopaka, zapewniało urodzaj, szczęście i pomyślność. Taczanie jajka po ciele chorego miało przywracać mu siły, odradzać go. Noworodka myło się w wodzie, do której wkładano, poza innymi przedmiotami mającymi zapewnić szczęście i bogactwo, również jajo.

Chodzenie z kurkiem po dyngusie miało to zapewnić odwiedzanym rodzinom zdrowie i pomyślność. Niegdyś kurkiem był żywy kogut, nakarmiony ziarnem umoczonym w spirytusie – dzięki czemu był spokojny, ale głośno piał. Z czasem zastąpiono go ptakiem wypchanym, ulepionym z gliny, upieczonym z ciasta albo wyciętym z deski i umocowanym na przyozdobionym i pomalowanym na czerwono wózku dyngusowym. Kogut w wielu kulturach jest symbolem Słońca, męskości i sił witalnych. Łączono go także z bóstwem urodzaju.

Wesołego Alleluja!

0 komentarzy

Brak komentarzy Artykuł nie był jeszcze komentowany

Dodaj komentarz

Jako pierwszy Dodaj komentarz !

Only registered users can comment.

Obyczaje

Dlaczego 25 grudnia?


Dlaczego 25 grudnia?
   0

Nie trzeba być znawcą Biblii by wiedzieć, że data 25 grudnia, jako dzień narodzin Mesjasza, nie została ani razu wymieniona w tekście. Dlaczego więc to właśnie końcówka grudnia jest tym [...]

Panel użytkownika

Aktualne wydanie Naszego Expressu

Zapisz się do naszego newslettera!

Banner
Banner
Banner
Banner

Znajdź nas na Facebook’u

error: Zawartość strony jest chroniona!